art' s diary

ผมรู้จักกับพี่ซันเมื่อปลายปี 51  

วันนั้นผมเข้าไปทำธุระที่กรุงเทพ  และเขาก็ไปทำธุระที่เดียวกัน  งานที่เราต้องไปติดต่อ  ต้องเสียเวลารอนานมาก  มีคนไปรอเยอะมาก  ผมกับพี่ซันก็เป็นหนึ่งในนั้น  แต่ผมไม่ค่อยสนใจอะไรเท่าไหร่หรอกครับ  มัวแต่เตรียมเอกสารที่ต้องใช้  ส่วนเขาก็ดูยุ่ง ๆ เดินไปเดินมา  มีคนนั้นคนนี้ทักทายเขาเต็มไปหมด  ดูเหมือนเขาจะคุ้นเคยกับที่นี่  และดูคล่องแคล่วมาก  ไอ้ผมเอง   ในระหว่างนั่งรอ  ผมก็มองคนนั้นคนนี้ไปพลาง ๆ แต่ด้วยความที่คุยไม่ค่อยเก่ง  เลยได้แต่มองเฉย ๆ  

วันนั้น เขาสวมแจ็คเก็ตสีดำคลุมทับเชิร์ตสีขาว  ดูทะมัดทะแมงคล่องแคล่ว   ดูสะอาดสะอ้าน  ผิวพรรณดี  สวมแว่น  เลยทำให้เขาดูแก่ในความรู้สึกผม  ประกอบกับมีคนยกมือไหว้เขาแล้วเรียกเขาว่า  “อาจารย์”  ผมเลยอดคิดในใจไม่ได้ว่า “เก๊กน่าดู”   เขาเองก็มองผมด้วยหางตา  ดูไม่ค่อยสนใจผมที่นั่งอยู่มุมห้องคนเดียวเงียบ ๆ เท่าไหร่ 

จนเที่ยง...ผมไปทานข้าวที่โรงอาหาร    วันนั้น ที่นั่งเต็ม  ผมกับเขาก็เลยได้นั่งร่วมโต๊ะกัน  แต่ก็ยังไม่ได้คุยอะไรกัน  จนผมใกล้จะลุกไปนั่นละครับ    เขาถึงเอ่ยทักผมว่า  “มา............หรือครับ”  เขาเอ่ยธุระที่ผมต้องมาติดต่อ  ผมคิดในใจว่า  ก็เห็นอยู่แล้ว  ยังจะมาถามอะไรวะ  แต่ก็ได้แต่ตอบ  “ครับ”  ไปตามมารยาท  แล้วก็เตรียมจะลุกไป  เพราะรู้สึกอึดอัดที่จะสานต่อการสนทนา 

แต่เสียงเขาก็หยุดผมเอาไว้  “อย่าเพิ่งไปสิครับ  เดี๋ยวผมไปด้วย  รอผมแป๊บ” เมื่อผมทรุดนั่งลงเหมือนเดิม  เขาก็ยิ้มให้แล้วก็บอกว่า  “เดี๋ยวผมกำลังจะไปตึก 3 เหมือนกัน  ถ้าไงจะได้ไปพร้อมกัน” ผมเองก็เด็กกว่านี่ครับ  แล้วใครต่อใครก็เรียกเขาเป็น อาจารย์  ดูใคร ๆ จะเกรงใจเขาน่าดู  แล้วใครจะไปกล้าขัดครับ  ผมก็ได้แต่นั่งยิ้ม ๆ มองเขาทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อย  แล้วเขาก็แนะนำตัวว่า  “ผมชื่ออาทิตย์  เรียกว่าซันก็ได้” 

ผมแอบคิดในใจว่า  พ่อแม่ไม่ลงทุนชื่อเลยแฮะ   

ในเมื่อเขาแนะนำตัวแล้ว  ผมก็ต้องแนะนำตัวบ้างตามมารยาท  “พิพัฒน์ครับ” เขามองผมยิ้ม ๆ ทำท่าเหมือนจะรอฟังผมจะพูดอะไรต่อ  จนผมต้องพูดต่อว่า  “ชื่ออาร์ทครับ” คราวนี้เขาเลยหัวเราะ  “อ๋อ..อาร์ท”  แล้วก็มองผมขำ ๆ พิลึก  เล่นเอาผมหงุดหงิด   ดูเหมือนเขาอยากจะแหย่ 

ดูเขามองผมเหมือนผมเป็นเด็กๆ ยังไงไม่รู้  ในใจผมแอบด่าเขาว่า  กรูไม่ใช่เด็กแล้วนะโว๊ย  25 แล้ว  เมิงเห็นกรูเป็นเด็กหรืองัยวะ 

แต่การสนทนาวันนั้นก็จบแค่นั้นละครับ  เมื่อทานข้าวเสร็จ  เขากับผมก็เดินกันไปเงียบ ๆ เขาชวนผมคุยอีก สองสามประโยค แต่ผมก็ไม่ได้คุยอะไรมาก  เพราะใจมัวแต่คิดเรื่องงานที่ต้องไปติดต่อ  จนผมทำธุระเสร็จ  เมื่อออกมาจากห้อง  ก็ไม่เห็นเขาแล้ว 

แต่ในระหว่างแลกบัตรเพื่ออกจากตึก  ผมเจอเขาอยู่ที่ล้อบบี้  เขายิ้ม ๆ ให้ผม  แล้วยื่นนามบัตรให้  บอกว่า  ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็ติดต่อมานะครับ  ผมก็ได้แต่พึมพำขอบคุณ  และให้นามบัตรตัวเองเป็นการตอบแทน  และรีบเดินทางกลับ  เพราะผมต้องขับรถกลับบ้านที่นครสวรรค์อีก  ไม่อยากออกจากกรุงเทพเย็นไปกว่านี้ 

ลืมเล่าไปว่า บ้านผมอยู่นครสวรรค์ครับ 

หลังจากวันนั้น  อีกหลายวันต่อมา  จนผมลืมเรื่องวันนั้นไปแล้ว    เช้าวันนึง  เมื่อผมเปิดโทรศัพท์  ก็มีข้อความเข้ามาในเครื่องว่า  “ถ้าไม่เป็นการรบกวน  ขอโทรหาบ้างนะครับ” 

ผมรีรออยู่ครึ่งวัน  เลยตัดสินใจโทรหาเขาก่อน  ไม่ใช่สิครับ  ผมยิงไป  ไม่ถึง 2 นาที  เขาก็โทรกลับ จำได้แม่นว่า  ประโยคแรกที่เขาพูด คือ  “สบายดีนะครับอาร์ท” นั่นละครับ  จุดเริ่มต้นของเรา